Burchtruïne Nístějka   

Nistejkaheader


Alleen de foto's bekijken van deze wandeling? Klik dan hier

Kaart wandeling Nistejka

Start- en eindpunt is voor ons Márinkův kříž aan de rand van Vysoké nad Jizerou. Maar vanaf wegnummer 14 kun je ook in- en voorbij Hradsko over de Jizera om op de route te komen.
 
Deze keer een wandelroute die voor ons eigenlijk al start bij de voordeur. Na een tip van forumlid Loek zetten wij de volgende dag koers richting burchtruïne Nístějka, welke pal aan de 14 en de Jizera is gelegen. Loek wilde graag mee wandelen maar was helaas ziek, dus vertrokken wij met z’n tweetjes, met de hond als dankbare metgezel. Wanneer je bij ons de heuvel oploopt kom je al vrij snel op de wandelroute, hierboven in het rood aangegeven.
 
Het monument Márinkův kříž staat bovenop de heuvel.
Zittend op het bankje een heerlijk rustpunt, in de zomer zit je er lekker in de schaduw van de lindes. 
Nistejka1
Er is weinig informatie te vinden over dit kruis. Volgens enkele korte beschrijvingen is het opgericht in 1848 door mevrouw Háskovými. Dit ter nagedachtenis aan haar zoon, een theologiestudent, die bij Litomerice in de Elbe door verdrinking om het leven is gekomen.
 
Helaas heeft het een dag eerder behoorlijk geregend en is de sneeuw grotendeels verdwenen. Vandaag is het wel droog, maar alles lijkt zo grauw nu de sneeuw verdwenen is en ook het zonnetje niet schijnt. Desondanks is het uitzicht vanaf het bankje geweldig!
 
Terwijl het buurmeisje op haar paard weer huiswaarts keert, wandelen wij verder het geasfalteerde pad op.
Buurmeisje

We passeren een kleine bossage, waar zowaar een woonwagen staat. Helaas was er niemand thuis, we hadden graag kennis gemaakt met deze naaste buren. Geen idee van wie het is en waar het voor bedoeld is, hoe dan ook, de bewoners hebben een magnifiek uitzicht. Wij zijn zo’n beetje de eerste buren op een kilometer afstand, dus ze hebben alle rust en ruimte. Het is ook best mogelijk dat het van de boer is die het enorme stuk land bezit waar dit pad dwars doorheen loopt. Het blijft gissen waarvoor het dient, misschien om in te schuilen of na noeste arbeid een tukkie te doen. Of zou het een schuilplaats zijn voor jagers uit de regio?

Ik druk mijn neus tegen het enigszins smerige ruitje. Binnen is het donker, maar door een langere sluitertijd te nemen en de camera zo stil mogelijk te houden vang ik toch nog aardig wat licht in de lens. Aan de rechterkant staat een slaapbankje waar een oude deken op ligt, maar het is er te donker om een fatsoenlijke foto van te maken. Links is een zithoekje en het ziet er opgeruimd uit. Dat het gebruikt wordt is wel duidelijk, de voorzijde heeft een nieuwe veranda en deur.

 

Het geasfalteerd pad is inmiddels omgezet naar een karrenspoor. Vanaf hier lopen we tot aan Nístějka, met ruim 200 meter hoogteverschil, alsmaar naar beneden. We naderen de bosrand, man en hond verdwijnen in het donker. 

 
We zijn eerst onderweg naar Dykova skala, oorspronkelijk Korábova steentuin genoemd. Met een kleine leisteengroeve en stukken graniet van de Mumlavawaterval in Harrachov, is het de locatie die schrijver-dichter Victor Dyk omschreef als zijn favoriete plekje voor het zoeken van paddenstoelen tijdens zijn verblijf in de jaren 1917-1931 in Vysoke nJ. 

Viktor Dyk (Geboren te Mělník, 10 december 1877 – overleden te Lopud-Kroatië, 10 mei 1931) was een Tsjechisch dichter, schrijver, publicist en nationalistisch politicus.In Mělník staat een monument wat aan hem herinnert. Hij ligt begraven op de grootste begraafplaats in Praag: Olšanské hřbitovy (Olšany Cemetery)

 
Rond de steen staan vele struiken met bessen, waarvan wij weer eens de naam niet weten, maar duidelijk is wel dat ervan gesnoept is de afgelopen dagen. We zien her en der bessen liggen, maar ook uitwerpselen van groot formaat en vragen ons af van welk dier dit kan zijn, een ree of wild zwijn?
Behalve de steen is er niet veel bijzonders te vinden, maar begrijpen wel dat Viktor Dyk hier naast het paddenstoelen zoeken ook nieuwe inspiratie op kon doen vanwege de rust en het uitzicht.
Vanaf dit punt kijk je door de bomen op het kerkje van Bratrouchov. Rechts zien we nog het hoger gelegen wellness-hotel "U nás", waar we in het najaar al eens gegeten hebben.


We vervolgen onze weg en snuiven de frisse boslucht. Vera sjouwt weer eens met de grootste stok die ze maar kon vinden, al heb je natuurlijk altijd baas boven baas. ;-)

Het laatste stuk tot de ruïne gaat erg steil naar beneden. Bovendien is het ook nog eens glad door sneeuw waarvan de bovenste laag gesmolten is en vervolgens weer bevroren. Zelfs ik,  met bergschoenen waarvan de zolen bij wijze van spreken vergelijkbaar zijn met het profiel van een trekkerband, heb af en toe geen goede grip meer. Hond Vera loopt gelukkig langs de steile, maar sneeuwvrije zijkanten.

nistejka bord**

De ruïne van Nístějka is de hoogst gelegen burchtruïne (470m) aan de Jizera. De burcht is in de eerste helft van de 14de eeuw, waarschijnlijk door Hendrik van Wallenstein (Jindrichem z Valdstejna), op een steile rots, stroomopwaarts aan de linkeroever van de Jizera gebouwd. Sinds het jaar 1519 is de burcht verlaten. Van het oorspronkelijke gebouw zijn alleen de muren van het woonpaleis en een toren overgebleven. De resten van de burcht liggen op een beboste klip boven de Jizera. Je moet je er niet al teveel van voorstellen, maar de burchtresten zijn niet te missen. De onderste resten van de eerste toren staan nog fier als twee jeugdige borsten overeind. In het midden is “de kelder” van de toren als een soort van put nog aardig intact. Ik heb Vera er maar even voor gezet om een idee te geven hoe groot de resten zijn.

 Nistejka17  nistejka18 2


De geschiedenis ten tijde van gebruik schijnt roerig te zijn. De eerste beschrijvingen dateren uit het jaar 1369. Het is diverse malen van naam en eigenaar verwisseld en uiteindelijk door brand verwoest.


We passeren “de toren” en lopen over het smalle gedeelte naar de volgende resten van het tweedelig woonpaleis. Ik ben niet zo’n held met hoogtes en maak enigszins met tegenzin wat foto’s van de steile afgrond. Beneden zien en horen we de Jizera stromen. Naar aanleiding van eerder bekeken plaatjes proberen we een beeld te vormen van hoe het geweest moet zijn. 
nistejka prent 
Dat de ruïne en zijn verleden tot de verbeelding spreekt van menig persoon blijkt wel uit de pas verschenen (december 2009) Duitse Kriminalroman “Isergold, Auf der Spur der Sage van Nístějka” van de uit Dresden afkomstige schrijver Stefan Jahnke.
Isergold, auf der spur Sage von Nistejka
Rokytnice, najaar 2009.
Een elfjarige jongen, zoon van een gerespecteerd regisseur, wordt ontvoerd. Blijkbaar kunnen of willen de autoriteiten uit de regio niet helpen, omdat ze dan wellicht hetzelfde lot ondergaan als de bevolking en de toeristen. Deze zijn in de ban van een geheimzinnige reeks moorden rond de oude burchtruïnes van Nístějka, welke in de 16e eeuw verlaten is door de Heren van Jennstein. De ouders zoeken contact met commissaris Zech uit Dresden, bekend om zijn “gevoeligheid”, maar eigenlijk voor het oplossen van ontvoeringen van kinderen volstrekt ongeschikt. Met tegenzin, maar onder druk van de Saksische minister van Binnenlandse Zaken, gaat hij samen met zijn team en bevriende collega's uit Liberec op onderzoek uit. Zij stoten hierbij op de verschillende achtergronden van historie, legendes en goud, aardewerk kruiken en oude documenten. Wat heeft de Heren van Jennstein destijds bewogen…en wat is daar vandaag de dag nog van over?
 
Een spannend boek over de gebeurtenis tussen verleden en heden in het hart van Europa.


In het jaar 1954, 1958, 1972 en 2006 werd archeologisch onderzoek uitgevoerd op de resten van het kasteel. In 1996 heeft het de status van natuurmonument verworven. We zullen in de zomer weer een bezoek brengen aan deze ruïne om het van andere zijden te bekijken.
 
We zijn al ruim anderhalf uur onderweg en besluiten daarom de kortere route via de geasfalteerde weg naar huis te lopen. In eerste instantie wilden we de langere route over het bospad nemen, welke langs het zwemmeertje loopt. Een volgende keer gaan we zeker kijken of het zwemmeertje iets is om op warme zomerdagen te bezoeken. Uiteindelijk komt deze korte route ook weer op het beginpunt uit. 
 

We lopen langs de Farsky potok, een klein beekje wat zijn oorsprong een paar kilometer hogerop vindt. Duidelijk is dat de zon hier in het bos momenteel weinig kans krijgt om de sneeuw te doen smelten. De sporen lijken aardig schoon, maar niets is minder waar. Een passerende auto heeft duidelijk moeite om omhoog te komen, zo glad is het.
Wat je naar beneden loopt moet je ook weer omhoog, dus we hebben nog even een lekkere klim voor de boeg.
Aangekomen bij het beginpunt Márinkův kříž kijken we weer op Vysoké nJ, rechts zien we nog net het dak van ons huis en tussen de bomen de toren van kasteel Vetrov. 


**de foto van dit bord is overgenomen van internet