Oude liefde



Haar wijlen oude liefde ken ik slechts van een foto, die prominent op een plankje in de keuken staat.
Heldere vriendelijke ogen, spierwitte haren en een klein beschaafd sikje. Gezien de vitale uitstraling vast geen recente foto. Het fijne weet ik er niet van, maar waarschijnlijk gestorven vanwege een hoge leeftijd. Inmiddels heb ik haar nieuwe liefde al een paar keer ontmoet, geen sikje te bekennen, de haren iets wilder, in peper en zoutkleur deze keer. En de vitaliteit spat er aan alle kanten vanaf.

Zij zit hoofdzakelijk, noodgedwongen vanwege haar stramme knieën op haar bankje zichtbaar te genieten, terwijl deze vitale liefde vakkundig de tuin inspecteert. Enige controle heeft ze inmiddels wel verworven, want als bij deze tuininspectie ook haar pas aangeplante groenteplantjes om zeep dreigen te worden geholpen, is een scherpe schreeuw voldoende om acuut te staken met deze bezigheden. Ook inspecties aan haar pas opgehangen was worden niet gewaardeerd. Zo vinnig als haar reactie eerder klonk, zo liefelijk klinkt haar stem even later. En dat is niet tegen dovemansoren, vol overgave komt deze vitale de helling af rennen.
Met een ferme sprong neemt haar vlam plaats op het bankje, gevolgd door een innige liefkozing. Ik geniet van het schouwspel, ben ontroerd, wat is de liefde toch mooi.....

.....ook tussen mens en dier. De buurvrouw en haar nieuwe geitje zijn maar wat blij met elkaar.

vitale liefde

Juni 2009