Penetrant luchtje




Als een speer schiet ze langs mijn benen, 100 meter verderop gaat ze plots weer op de rem om te kijken of ik wel hetzelfde paadje volg als haar. Dan het “gas” er weer op, in no-time verdwijnt ze om de bocht. Als ik dezelfde bocht passeer zie ik haar niet. Ojee, ze zou toch niet…

Vluchtig kijk ik bij de buren in de tuin, maar ik zie haar niet. Ik roep haar en laat het bekende fluitje uit mijn mond komen. Dan zie ik haar weer, vrolijk kwispelend op het aangrenzende akker. Een leuk uitje zo voor ons beide op de vroege ochtend, even verse broodjes halen bij de bakker op het pleintje. Ik geniet van de vogels en snuif de geur van pas gemaaid gras. Zij ruikt aan ieder bosje alsof er zojuist een soortgenoot langs is geweest. De geur van gras wordt omgeruild voor de penetrante lucht van gier, vies, zo op een nuchtere maag. Aangekomen op het plein krijg ik de geur van vers gebakken brood in mijn neus, hmmm, heerlijk. Bij de bakker is het druk, het lijkt alsof er een halve schoolklas hun ontbijt er komt halen. Ik besluit eerst maar naar de potraviny te gaan voor boter en wat eieren. En weer ruik ik die penetrante plattelandslucht. Bij de potraviny bind ik haar vast aan één van de ijzeren palen, pal voor de ingang. Zo kan ik door de glazen pui nog een glimp op haar werpen als ik eenmaal binnen ben. Snel haal ik wat ik nodig heb en gelukkig hoef ik niet lang te wachten bij de kassa. Terwijl ik mijn beurs open om alvast wat kleingeld te zoeken zie ik allemaal bruine vlekken op mijn handen. Huh? 
Ik ruik eraan en krijg een weeïg gevoel in mijn buik, koeienstront! Die hond heeft gewoon weer eens uitbundig in de stront liggen rollen! Ik kijk door het raam en zie haar kwispelen tegen iedere klant die het pand verlaat. In gedachten zie ik ze haar al aaien….Wij proberen regelmatig een beetje de penetrante zweetlucht van de caissière te ontwijken, nou, deze keer zou zij met een grote boog om mij heen kunnen lopen. Maar ze ruikt of ziet blijkbaar niets en lacht vriendelijk als ze mij het wisselgeld retour geeft. Ik hoop niet dat de Tsjechen mijn gemopper verstaan hebben toen ik eenmaal buiten stond. Deze keer ben ik het die als een speer huiswaarts keert, met aan mijn pink, de nog enige schone vinger, het plastic zakje met de boter en eieren.

vera

Mei 2009

Penetrant luchtje