Plastic appels
Ik trek de stop uit de afvoer van de wasbak en laat het enigszins troebele water weglopen. Het restantje met zand onder in de emmer bewaar ik voor buiten. De keuken ziet er weer spik en span uit. Onze keuken is niet groot, maar heeft voldoende werkruimte, in een gezellige sfeer, ik ben tevreden. Niet groot betekend ook snel klaar als het om schoonmaken gaat. Ik laat mijn blik nog eens rondgaan, veeg nog een achtergebleven “vette vinger” van een kastje en zet het mandje met “fruit” terug op zijn plek. Een paar plastic appels en twee peren,
u kent ze vast wel, ooit gekocht bij de Blokker en niet van echt te onderscheiden, fleuren continu dit donkere hoekje op. Heel even was de kleur van dit nepfruit door mijn gedachten iets verbleekt, de glans eraf, ze deden me denken aan een verhaal wat ik eerder die week had gehoord en vroeg ik me af waarom ik ze überhaupt ooit heb aangeschaft. Alsof ik in overtreding ben als ik ze nog langer bewaar en vooral ook op deze “handzame” plek laat staan, maar een paar seconden later wuif ik deze onzin weg met een alsnog tevreden glimlach.
 
We zitten met z’n zessen aan tafel in hotel-restaurant -U Nás- , een aardig optrekje bij ons in de buurt, dat hooggelegen ligt in het dorpje Bratrouchov. Helaas was het donker en mistig maar het uitzicht vanaf hier over de omgeving schijnt fantastisch te zijn. Wij komen nu voor het eten, de bijbehorende drankjes en de gezelligheid en we genieten van het haardvuur wat zojuist is aangestoken door de gastheer. De gesprekken zijn in half Duits/ half Tsjechisch, omdat onze vrienden Josef en Iva net zo goed Duits spreken als wij Tsjechisch, maar ondanks dat wisselen we razendsnel van onderwerp. “Moet je nu eens horen Lina”, zegt Josef opeens, terwijl zijn vriendelijke blik langzaam vervaagt. Hij vertelt me het verhaal van twee heren die afgelopen week de winkel van Iva bezochten. Iva heeft een bloemen- en kadozaakje, op het plein in het dorp. De beide heren kwamen uit Liberec vertelde hij en waren afkomstig, als ik het goed heb begrepen, van de keuringsdienst van waren. Wel twee uur waren ze in de winkel, en gewapend met pen en papier werd iedere bloempot en prulletje bekeken, vele zaken genoteerd. Stomverbaasd was de ambtenaar bij het zien van de twee kunstappels, die net als in onze keuken, dienst deden als decoratie in een mandje. Deze appeltjes waren volstrekt in overtreding met de regels en moesten direct verwijderd worden uit de winkel. "Waarom?” vraag ik met gefronste wenkbrauwen.
Omdat ze bijna niet van echt te onderscheiden zijn en wellicht ongewild terecht konden komen in gulzige kindermondjes, was het antwoord van de ambtenaar. Heel even zie ik in gedachten een klein onschuldig kindje met grijpgrage handjes een hap uit deze mooie plastic appels nemen. Brrrrr.
Iva had ze in Praag gekocht, gewoon bij de groothandel. Ik lach wat ongemakkelijk, in Nederland word je bijna doodgegooid met dit soort namaak.….Naast dat ik de appels, peren, druiven, knoflook etc. voorbij heb zien komen, passeren ook de taartjes, bonbons, broodjes, hele hammen en kazen in mijn gedachten de revue. En wat dacht je van kaarsen, die er niet alleen uitzien als aardbeien, maar waar ook de geur van aardbeien het water in je mond doet lopen. Bedenk het maar en het is er wel…..gewoon, bij de Blokker. En wat te denken van al die kitscherige kerstbakjes uit de supermarkt, nog even en ze zijn er weer, volgepropt met KKK, kitsch, Kerst en jawel, kunstappeltjes. Jaja, voortaan zal ook u iets anders tegen al deze namaaklekkernijen aankijken, als uw kleindochter van twee weer eens op bezoek komt.
 
 
Samen met mijn zoon sta ik voor de wapenwinkel in Vrchlabi, gelegen naast het winkeltje waar je ook de meer bijzondere lampjes en batterijtjes kunt kopen. Eerder deze week was ik al op pad gestuurd voor een knoopcel-batterijtje en via een tip van een forumlid kwam ik bij dit winkeltje terecht. Vandaag kwam ik het bestelde boek bij de VVV halen en zoonlief was even mee. We vergapen ons aan de 9mm aanbiedingen in de kleine buitenvitrine, in de andere vitrine hangen de flesjes peperspray en de boksbeugels op ooghoogte, de namaak pistolen zijn op deskundige wijze uitgestald op de bodem. U kent ze vast, die namaakpistolen, op iedere (Vietnamese) markt kun je ze kopen, in vele soorten en varianten, niet van echt te onderscheiden. Je zou er, heel onschuldig, je oude buurvrouw een hartaanval mee kunnen bezorgen of simpel een overvalletje mee kunnen plegen. Maar…. dit valt onder de categorie speelgoed in Tsjechië en menig kind vergaapt zich dan ook bij het zien van zoveel moois. Als extraatje krijg je een aantal zakjes met gele balletjes, zorgvuldig verpakt in een plastic zakje, maar eenmaal verwijderd uit hun coconnetje verspreiden ze zich waarschijnlijk al snel als vlooien over de kamervloer. Die kleine gele balletjes zouden best schade aan kunnen richten als er gericht op je ogen werd geschoten en zouden vast perfect in kinderneusjes en vooral ook -oortjes passen. Maar goed, dat alles is lang niet zo erg als twee plastic namaakappeltjes in een mandje op de toonbank van de plaatselijke bloemenwinkel, die ten prooi zouden kunnen vallen aan twee onschuldige kinderhandjes.

appeltjes


Oktober 2009